We vertrekken op tijd voor de dag-excursie naar Doubtfull Sound (vernoemd naar het feit dat Captain Cook twijfelde of hij wel of
niet de baai in zou varen. Uiteindelijk niet gedaan. Stom.) Het eerste stuk gaat per snelle boot over Lake Manapouri. Er is gratis
koffie, dat helpt een beetje bij het wakker worden. Dennis krijgt ook bezoek van een Texaanse dame op zowel leeftijd als gewicht,
die hem met de bekende Amerikaanse spontaniteit de gehele reis probeert bezig te houden. Dennis humeur wordt steeds slechter maar
zijn gesprekspartner houdt vol. Aan het einde van de ‘West Arm’ van Lake Manapouri stappen we over op een bus. Deze bus leidt ons
via de Wilmot Pass naar Doubtfull Sound. Onderweg veel mooie vergezichten en bijzondere Flora, onder andere huilende plantjes.
Deze klimop achtige planten druipen contstant water door het vochtige klimaat. Uiteindelijk komen we via een steile afdaling bij
Doubtfull Sound, alwaar we weer aan boord van een boot mogen.
De boot over Lake Manipouri en uitzicht over Doubtfull Sound Doubtfull Sound zelf is overweldigend. Door de afgelegen lokatie komen er weinig mensen wat zeker helpt. Het weer is een beetje mistig, maar dat komt een fjorden landschap vaak wel ten goede. We varen enkele uren over het fjord en zien diverse watervallen en bijzondere dieren. De score: een kolonie zeehonden op een rots en een volgens de kapitein eerste ontmoeting dit jaar met een Fjordland Crested Pinguin. (Gezien het entouisiasme van de kapitein en de grote afstand hebben wij nog twijfels over de echtheid van het beestje). Aan het einde van het fjord, vlakbij open zee, varen we nog langs een drijvend ‘vijfsterren hotel’. Dit blijkt een bijtank plaats te zijn voor vissersboten waar toevallig 5 verschillende Texaco sterren te zien zijn. Haha. 
Een lokaal stroompje en het "hotel" Nadat we weer teruggevaren zijn naar de vertrekplaats mogen we weer de bus in. Gezien alle indrukken en de bijbehorende vermoeidheid horen we nu heel wat minder oh’s en ah’s. We stoppen nog wel bij het ‘Western Arm Power Station’ een gigantische hydrocentrale waar we via een tunnel helemaal in kunnen rijden. Interessant en weer eens wat anders dan al die natuur. Het laatste stukje boot over Lake Manipouri is erg druk en het is wat hobbelig door de wind, we besluiten dus maar lekker aan dek uit te waaien. (Waarmee Dennis eindelijk slaagt in z’n pogingen de Texaanse dame van het lijf te houden.) Terug in Manipouri gaan we snel weer naar de camping (stroom doet het nog), eten we simpel en doen we na deze schitterende dag snel onze oogjes dicht. |