|
Weer lekker geslapen. Dit was alweer de laatste nacht in het hotel, want vanavond laat (of eigenlijk morgen heel erg vroeg) vliegen we
verder naar Nieuw Zeeland. Na het uitchecken nemen we een taxi naar het vliegveld om de auto op te halen. Voor een klein bedrag extra
laat een hinnikende medewerkster ons upgraden naar een Ford Crown Victoria. Laten we ruig doen. Dennis vat dit letterlijk op en laat de
auto als een volleerd hiphopper de weg over rappen. Hertz is nu nog bezig de maaginhoud van Patrick en Jasper uit de auto te schrobben.
We rijden een rondje via de kustweg en genieten van de vele mooi vergezichten, stranden, palmen etc. Vreemd gevoel toch dat je je midden in de Grote Oceaan bevindt. We lunchen met vers gekochte broodjes bij een beach aan de oostkust. Tikkeltje winderig, maar wij laten ons niet uit het veld slaan. De vogels ook niet, alles wat niet weg waait wordt door de tropische volgels verorbert. Net zo brutaal als kleurrijk. 
De habitat van Hawaiiaanse vogels Na de lunch hebben we het goede idee opgevat om ergens een wandeling te maken. (Te lang hiphoppen in de auto houdt zelfs Dennis niet vol.) Jasper vindt een state park op de kaart: ‘Sacred Falls’. Na een uur zoeken krassen we de naam door en maken er ‘Secret Falls’ van. We besluiten dan maar een stukje de bergen in te rijden. Wie weet wat we tegen komen. Via een klein stukje zandweg komen we inderdaad een paadje tegen. Er is ook een parkeerplaats langs de kant van de weg, kunnen we de auto mooi kwijt. We lopen bijna 2 uur door een tropisch bos, mooi, maar ook lekker vochtig. Als we terugkomen wordt ons een nieuwe uitdaging aangeboden. De weg waar we geparkeerd hebben blijkt de toegangsweg tot een steengroeve geweest te zijn. Blijkbaar stopt men voor vier uur 's middags met het werk, want als wij komen is de weg afgelsoten met een grote stalen ketting. Waarschijnlijk heeft hier een Elvis met een wel erg donkere zonnebril gehandeld, de ketting is op 10 meter van onze auto bevestigd en we kunnen dus niet meer weg. Geen briefje of zo. Zeker haast om bij de Waikiki Silicon Babes te komen. Ondertussen is het ook gaan regenen, speelt de jetlag weer op en moeten we ‘s avonds een vliegtuig halen. We willen naar huis! Tijd voor creativiteit dus: 1. Pas de auto echt niet onder de kabel door? Nee. 2. Kunnen we er op één of andere manier langs rijden? We duwen een zware kei weg (bijkomend voordeel: op het pad. Kunnen de vrachtwagens er morgen niet langs, hihi.) en wat blijkt… rijden op een modderige helling met een hoek van 90 graden is voor een Crown Victoria niet weggelegd. 3. We houden een passerende Hawaiiaan aan. Die zijn volgens de folder zo gastvrij. Ze kunnen vast de eigenaar van de steengroeve wel even bellen. Misdruk in de folders. Had moeten zijn ‘niet gastvrij’. Ze weigeren. 4. We houden een volgende niet-gastvrije Hawaiiaan aan en vragen op dwingendere toon om een lift naar het politieburo. Na een stevige onderhandelingsronde halen we de dichtsbijzijnde telefooncel er uit. Jasper rijdt mee, Patrick en Dennis gaan zich anderzinds creatief bezighouden. Bij de telefooncel aangekomen (1 minuut rijden, had dat even gezegd) belt Jasper de politie. “We zijn er zo”. 1 uur later en 3 telefoontjes verder gaat Jasper maar terug naar Dennis en Patrick. Ook geen politie dus. 5. Ondertussen hebben Patrick en Dennis alle 10000 opties van het viercijferigslot geprobeerd. Practical Joke. Alle combinaties zijn fout. 6. Met moed in de schoenen gaan we maar voor wanhoopsoptie 6. We proberen de weg iets uit te slijten ter hoogte van de wielen. We rijden heel langszaam naar de ketting. Dennis rijdt, Jasper en Patrick houden de ketting zo hoog mogelijk en leggen handdoeken op het dak om lakschade te voorkomen. Een wonder. Met 0 millimeter speling werkt het. Opgelucht vervolgen we onze tour Hawaii! 
Dreigende luchten pakken zich samen boven het eiland... Om een uur of 8, 5 uur voor het vliegtuig vertrekt, willen we onze overwinning vieren met een stukje traditie uit de vorige gezamenlijke vakantie: Pizza Hut. Zonder te twijfelen bestellen we de standaard order voor drie hongerige heren: Een Super Size Meat Lovers en een Super Size Pepperoni Lovers. Nadat we alledrie een slice ophebben beginnen we een elkaar een beetje vreemd aan te kijken. “Jij had toch honger?” “Nee, ik heb niets gezegd, ik dacht dat jullie wel honger hadden.” De serveerster vraagt of de pizza wel goed is. We proberen het niet eens uit te leggen. Na afloop leveren we de auto in en zijn lekker op tijd op Honolulu airport. Inchecken gaat soepel. Nog maar een paar uurtjes wachten. |