|
Vandaag is de grote dag, het vertrek van onze Nieuw Zeeland reis! We vertrekken aan het begin van de middag van Schiphol waar
Jasper al zeker 24 uur niet meer geweest is. Onder het genot van een kopje lekker dure koffie neemt Dennis roerend afscheid van
zijn ouders. (‘Eindelijk is die jongen eens van huis!’) We hebben eerst een korte KLM vlucht naar Frankfurt. Na de gebruikelijke
onvriendelijkheden op de luchthaven mogen we snel aan boord van de Air New Zealand Boeing 747. We zitten vooraan in het tweede
gedeelte, midden in de economy class. Goeie ruime stoelen. Meevaller voor de komende 12 uur.
Aan boord worden we goed verzocht, al is het wel een nadeel dat het eten wordt uitgedeeld beginnend vooraan en achteraan de economy class. Wij zitten middenin, de uitgebreide selectie aan maaltijden is dus beperkt tot één optie: kip. Toch lekker. Onze voorburen die normaal oosterburen zijn hebben blijkbaar last van vliegangst. Ze doen er alleen aan om te vergeten dat ze vliegen. 10 flesjes wijn en een lastiggevallen kind later realiseert ook de bemanning zich dat een kleine alcoholstop op z’n plaats is. Na ruim 12 uur landen we op Los Angeles airport. Drie vliegtuigen van ANZ komen tegelijkertijd aan en vertrekken ook weer snel, zodat het aantal bestemmingen gevarieerd kan worden. Hoewel dit één van de grootste luchthavens ter wereld is, worden wij met 1000 man (en een aantal vrouwen) in één van de kleinste hokjes ter wereld gepropt. We mogen absoluut niet uit het hokje, want dan komen we het gastvrije Amerika in. Dat mag natuurlijk niet. Na twee uur wachten kan er eindelijk weer geboard worden. Het lokale personeel heeft de grootste jetlag van allemaal, dit bevordert de soepelheid van het boarden niet. Eind goed al goed, we komen in het veligtuig richting Honolulu tercht. Zelfde stoelen, zelfde vliegtuig, andere inhoud van de stoelzakken: Het boek van Jasper is voor de eerste keer kwijt. 
Air New Zealand 747 op Frankfurt Airport Na bijna 6 uur komen we op Honolulu aan alwaar we twee dagen mogen genieten van een korte onderbreking op dit mooie subtropische eiland. Bij het afhalen van de bagage blijkt ook een overlader wat last van een jetlag te hebben gehad: Dennis’ tas ontbreekt. Als de beambte ter plekke na een uur wachten overtuigd is dat de tas echt niet meer gaat komen hebben we een volgend probleem. Dennis moet de tas omschrijven… Is ook moeilijk na 20 uur reizen en 10 uur tijdsverschil. We houden het op een willek(l)eurige weekendtas met flarden rood, wit en zwart. Verder wordt het wel keurig afgehandeld. Dennis krijgt een compensatie van 80 dollar om een tandenborstel te kunnen kopen en de belofte dat de tas na aankomst direct naar het hotel vervoerd zal worden. Gezien het zelfs lokaal late tijdstip, bijna middernacht, besluiten we maar een taxi naar het hotel in Waikiki Beach te nemen. De taxichaffeur is bijzonder klein en komt amper boven het stuur uit. Z’n auto is groot en vooral oud en piept aan alle kanten. Avontuur gratis bij de prijs inbegrepen! Waikiki is een voorstad van Honolulu, we zijn er dan ook vrij snel. In Honolulu hebben we een ander probleem. Ons hotel heet Waikiki Outrigger Surf of zoiets. Nu bestaat de naam van 50% van de hotels in Waikiki uit een willekeurige combinatie van deze drie woorden. Het derde hotel is juist. Snel ingechecked, snel op de kamer en nog sneller gaan slapen. |