Na het ontbijt doen we eerste boodschappen in Motueka. Daarna gaan we naar het visitor centre van het Abel Tasman NP. De aanbevolen wandeling
naar een ondergrondse rivier valt erg tegen. Geheel tegen de Nieuw Zeelandse traditie in is dit een breed rolstoel-veilig pad. Ook bij de
ondergrondse rivier is weinig te beleven. Gelukkig is er wel een andere mooi wandeling langs de kust en diverse baaitjes. We lopen lekker
snel door (tot frustratie van onze voorgangers) en komen rond lunchtijd bij een leuk baaitje. Het is weer erg lekker weer en dus nuttigen we
daar onze lunch. Na de lunch komen we zelfs nog even aan zonnen toe! Zo’n winter willen we in Nederland ook wel!
Kijk, een baai! Na het Abel Tasman park moeten we alweer richting Picton, waar we morgen de boot naar het Noorder Eiland zullen nemen. We rijden langs de Tasman Bay en komen onder andere door Nelson, een grote uitgegestrekte maar erg saaie stad. Na Nelson weordt het gelukkig weer wat heuvelachtiger. Vlak voor Picton moeten we kiezen, of 50 kilometer om, of via een lastige weg een stuk sneller rijden. Voor campers is de omweg aangeraden. Eigenwijs als we zijn kiezen we voor de lastige route langs het Queen Charlotte Sound. De route is bijzonder mooi, maar inderdaad: lastig! Heel veel korte bochtjes langs afbrokkelende afgronden. We komen dan ook kotsmisselijk in Picton aan. 
Nieuw Zeelandse wintertaferelen We vinden een camping vlakbij het centrum en gaan na het eten nog even het stadje in op zoek naar een bar. We vinden een soort hotel bar met erg veel locals en erg veel sport op TV. Echt authentiek zullen we maar zeggen. Na ons bezoek willen we nog een rondje stad doen om te zien wat Picton te bieden heeft. Dat is snel duidelijk als we op een rangeerterrein verstrikt raken voor de haven. Picton is grote haven met een klein stukje stad. 
Drie stoere bush boys |