Vrijdag
6 Augustus
Denali
- Tok
Acht uur op, negen uur weg. Gisteren gepland en het
werkt nog ook. De achterbak van de auto weer keurig vol gekregen en op naar
onze eerste stop Fairbanks om boodschappen te doen. Via het bekende Healey,
waar we nog steeds geen supermarkt vinden, rijden we via een niet zo bijzondere
route de 100 mijl naar Fairbanks. Deze meest noordelijke stad van de U.S.A.
blinkt niet zo zeer uit vanwege sfeer of schoonheid, maar wel vanwege extremen.
In de winter kan het –40 graden celsius worden, in de zomer +30. Meer dan 250
nachten per jaar is het noorderlicht te zien, in de winter hangt er regelmatig
zwaar vervuilde ijs-mist en ga zo maar door. Op zomaar een vrijdag in augustus
doet deze plaats in ieder geval oersaai aan. Wel hebben ze een grote Safeway
supermarkt, waar we onze voorraad weer kunnen bijvullen.
Via een mislukte poging een interessante mall te vinden vervolgen we onze
weg naar het zuiden richting Tok. De eerste plaats die we tegen komen heet
‘North Pole’ en doet al een stuk leuker aan dan Fairbanks. Het thema van dit
plaatsje is kerstmis en alles is dan ook versierd in kerstsfeer. Zelfs in de
zomer. Het lokale postkantoor schijnt jaarlijks 400.000 poststukken te moeten
verwerken gericht aan de Kerstman, Noordpool, Alaska. Je kan die amerikanen ook
alles wijsmaken. Wij vinden een leuk parkje achter een groot hekwerk en
schenken onszelf wat lunch met vers brood en europeese kazen.
We moeten
nog ongeveer 200 mijl naar het eindpunt van vandaag ‘Tok’ en de route kenmerkt
zich door iets typisch alaskaans: grootschaligheid. Bergen zijn groot,
landschappen zijn uitgebreid. Dit heeft tot gevolg dat je niet een stukje ziet
met wat heuvels, dennebomen en blauwe bloemetjes, maar meteen een paar honderd
mijl. Op zich erg interessant, maar een tikkeltje eentonig. Gelukkig draaien we
halverwege de Alaskan Canadian highway op, kortweg ‘Alcan’. Deze weg is in de
tweede wereld oorlog gebouwd door duizenden militairen en verbindt het zuiden
van Britisch Columbia (Canada) met Alaska. De Amerikanen wilden deze weg
gebruiken om een eventuele japanse invasie te kunnen pareren met landtroepen.
Nu wordt de weg dankbaar gebruikt door vele toeristen in voornamelijk
motorhomes.
We zijn erg
blij als we om vijf uur de plaats Tok binnen rijden. Deze plaats heette
voorheen Tokio Junction, maar vanwege eerder genoemde politieke motieven heeft
de overheid dit in de tweede wereldoorlog aangepast. Het motel ligt aan de kant
van de weg bij een souvenirshop. De niet dun geschapen dame achter de balie
registreert ons en geeft de sleutel. De kamer blijkt te bestaan uit drie aparte
bedden. Goed nieuws, geen grond voor de derde persoon dus. Na installatie en
het checken van email gaan we op zoek naar wat eten.
Het eerste
restaurantje blijkt een wat kleine rommelige bedoeling te zijn. We besluiten
naar de overkant te lopen om het restaurant van het Westmark hotel te proberen.
Prima keuze, eten is goed, alleen een beetje duur. We besluiten de maaltijd met
een overheerlijk stukje cheesecake wat echter wel zeer zwaar op de maag ligt.
Scheelt morgen weer ontbijt. Als we na ongeveer een kwartier nog geen rekening
hebben, zeer bijzonder in Amerika, lopen we naar de balie. Na een tijdje
wachten betaald Dennis bijna een wat erg goedkope rekening. Helaas, de buren
moeten exact hetzelfde bedrag betalen. Na een hoop gezoek en gevloek worden
eerst de andere klanten geholpen en pas daarna wordt de kassa-specialist
geroepen die in 10 seconden de juiste rekening gevonden heeft. Vanwege alle
gebrek aan excuses en ruim een half uur wachten belonen wij deze mensen met een
fooi van 0 cent.
Kort nog
wat rondgekeken bij de diverse souvenirzaakjes en daarna terug naar de
hotelkamer. Onder het genot van een filmpje nog wat drankjes verorberd en om
ongeveer 11 uur gaan slapen.