Donderdag
5 Augustus
Denali
National Park
Omdat we gisteren al hadden besloten de bus van
06:30 niet te nemen konden we onszelf weer wat nachtrust gunnen. In plaats van
05:30 op, konden we tot een uur of negen blijven liggen. Langzaam maar zeker
raken we gewend aan de lokale nachten. Nadat we de laatste restjes voedsel tot
ontbijt bekogeld hadden, werd het maar eens tijd op zoek te gaan naar een
supermarkt. Aangezien alles in de buurt van Denali duur en klein was leek het
plaatsje Healey, 10 mijl ten noorden van het park, wel een goede optie. De
lokale bevolking moet toch ook ergens boodschappen doen?
Healey
bleek een verzameling losse gebouwen in de bush te zijn met voornamelijk
reizigers-functies zoals hotel, restaurant en benzinepomp. Wat rond getoerd op
zoek naar een super, maar het enige wat op de gravel-wegen in de buurt van een
supermarkt kwam was de ‘General Store’. Deze had toch zeker 50 verschillende
produkten (waarvan 15 batterij-achtigen waren). Met veel moeite het hoogst
noodzakelijk uitgezocht: Koffie (nederlandse voorraad bijna op), wit brood en
melk. Totale kosten: 12 dollar. De conclusie maar getrokken dat men hier een
keer per week naar de grote stad rijdt m groot in te slaan. Goed plan. Gaan wij
morgen ook doen.
Terug naar
de cabin, boodschappen gedumpt, rugzakken volgeladen met voedsel, drinken en
warme kleding en weer op naar Denali voor een ferme wandeling. We hadden al een
leuke route uitgezocht naar de top van de Mount Healey, een berg van ruim een
kilometer hoog. Aangezien we op ongeveer 400 meter begonnen een prima uitdaging
voor drie jongens die niet durven toe te geven een belabberde conditie te
hebben. De auto kon een plekje krijgen bij het lokale park-hotel en om ongeveer
1 uur ‘s middags begonnen we aan de 2,5 mijl naar boven.
De eerste mijl ging prima. Dat mocht ook wel, want die leidde ons naar
een uitzichtpunt aan het begin van de helling. Deze was voorzien van
uitrust-bankjes, speciaal geschikt gemaakt voor de pasbezoekers met 65+ pas.
Daarna begon de uitdaging. Het tweede deel was een stuk steiler en al
ploeterend met conditie en spieren kropen we langzaam naar boven. Het voordeel
van het noodzakelijk vele uitrusten was dat we wel van het opnieuw schitterende
uitzicht konden genieten. We konden mijlen ver zien over het dal waarin het
bezoekerscentrum, onze cabins, de trein en ook de meanderende rivier de
‘Nenana’ lag.
Vlakbij de
top was het nog extra lastig. Het pad was min of meer verdwenen en in ons idee
scheidde slecht een rotsachtige helling ons van de top. Doorzetters als wij
zijn restte slecht de beklautering van deze rotsen ons. Onder het genot van
weggleidende rotsen, achter rotspunten hakende broeken en andere onvoorziene
giften van de natuur konden we onszelf toch naar boven hijsen. Op het moment
dat wij onze kopjes boven de laatste rots uitstaken wachtte ons echter wel een
verrassing. Het was nog niet de top. Ongeveer 200 meter verder stond een keurig
bordje met de mededeling ‘Viewpoint Mt. Healey’ en om dit alles te voltooien
het pad dat wij waren kwijtgeraakt. Er bleek een veel makkelijkere route
geweest te zijn.
Na wat uitrusten van deze ontgoocheling hebben we onze lunch maar
gebruikt op een van wind beschermd stukje helling. Het smeren van de
boterhammen met pindakaas werd geinteresseerd gadegeslagen door de eekhoorn
populatie en later ook door een aardige dame die aanbood een foto van ons te
maken. Naast die foto nog vele foto’s gemaakt van het weidse uitzicht en
natuurlijk van alle eekhoorntjes. De terugtocht ging een stuk soepeler en na
ongeveer een uurtje waren we weer veilig beneden.
Gezien het
vroege tijdstip leek het ons een geslaagd idee nog een rondje te maken. Er was
een pad van ongeveer 4 mijl dat heen en weer op verschillende manieren naar de
park-headquarters liep, prima geschikt voor een laatste terging van onze benen.
Het was te merken dat de fitheid langzaam terrein verloor aan de vermoeidheid,
maar na ongeveer anderhalf uur was ook dat rondje voltooid. Tijd om terug te
gaan naar het vertrouwde hout van de cabin.
Om ongeveer
half zeven wat gaan eten in ons bekende restaurant ‘The Loose Moose’. Deze keer
was toch ruim driekwart van de maaltijden beschikbaar. In ongeveer een uurtje
genoten van de burgers en de fish en chips. ‘s Avonds wat gelezen en
gecompjoeterd en in de loop van de avond was het voor ieder op z’n eigen tijd
een goed moment om het bed op te zoeken. Morgen een lange dag voor de boeg, de
eerste etappe richting Juneau.