Maandag
2 Augustus
Anchorage
Na een aantal uurtjes slaap liggen we alledrie om
acht uur in sluimerstand nog op bed. Soms wakker, soms slapen en soms een
beetje dommelend. Het is lekker vroeg licht, de zon kan ons dus ook al niet
voor de gek houden en om een uur of negen worden we actief met douchen en wat ordenen.
Om half tien lopen we naar de receptie, vragen om een lift naar het vliegveld
om de huurauto op te halen (half elf, geen probleem) en gaan op jacht naar
ontbijt. Ons motel blijkt temidden van een industrie gebied te liggen, weinig
mogelijkheden dus. Het lokale restaurtantje is nog dicht en dus is de
benzinepomp met winkel de enig oplossing. We kopen kaas, crackers en
sinaasappelsap en lopen maar terug naar de motelkamer om daar van deze
delicatessen te genieten.
Half elf
zijn we bij de receptie en krijgen we te horen dat de shuttle elk moment kan
komen. Dat ‘elk’ blijkt een correcte uitdrukking want het gaat hier om elk
willekeurig moment van de dag. Na wat zenuwachtig gebabbel van de receptie en
wat heen en weer getelefoneer worden we om kwart over elf eindelijk opgepikt.
We zouden maar een vliegtuig hebben moeten halen... Om half twaalf op het
vliegveld besluiten we eerst even een caffeine shot te nemen en het thuisfront
op de hoogte te stellen van onze aankomst. Om twaalf uur lopen we naar de autohuur
balie waar een allervriendelijkste enigszins forse eskimo dame ons op een
enthousiaste manier helpt. De constatering van Jaspers verjaardag leidt
weleenswaar niet tot korting, maar een luid gezongen verhaardagmelodietje en
een extra gratis kaart heeft het wel opgeleverd! De auto staat vlakbij klaar en
blijkt een spierwitte Ford Taurus te zijn. Standaard, maar alles voldoet prima.
We
besluiten eerste een grote supermarkt te zoeken om eens goed inkopen te doen.
We willen toch niet weer een keer afhankelijk zijn van de lokale benzine pomp.
Na een flinke verkennende tocht door zo’n beetje alle buitenwijken van
Anchorage vinden we een Safeway. We slaan inderdaad lekker in en rijden daarna
eerst naar het motel om de koelkast-gevoelige artikelen een koud onderkomen te
gunnen. We nemen ook een verjaardags-donut met wat uit Holland meegenomen
koffie (wijsgeworden na jaren in Amerika gereisd te hebben). Tegelijkertijd
maken we een plan ter verkenning van Anchorage. Eerst Earthquake park, daarna
downtown verkennen en wat shoppen en dan wat eten in de lokale brewpub. 
Earthquake
park blijkt een klein stukje park te zijn met een monument en wat displays over
de grote aardbeving van Anchorage op Goede Vrijdag 1962. OK, deze keer hebben
de amerikanen waarschijnlijk niet overdreven, want gemeten volgens de huidge
standaarden lijkt het waarschijnlijk om een aardbeving van 9.3 op de schaal van
Rigter geweest te zijn. De schade in Anchorage viel relatief nog mee, veel
gebouwen ingestort, veel landverschuivingen, maar ‘maar’ negen doden.
Dichterbij het epicentrum, honderd kilometer verderop, is de schade aan
materialen en mensenlevens veel groter geweest.
Via het
grootste watervliegtuig-vliegmeer ter wereld (waar we onder andere met de auto
een startbaan moeten passeren, ‘mind the planes’) komen we in een winkel-gebied
met een reusachtige boekenwinkel, een Wallmart en een sportzaak. Dennis stort
zich op de boeken, waar Jasper en Patrick ook naar toe komen als de rest weinig
blijkt te zijn. Gelukkig is er ook een Starbucks bij de boekenzaak, zodat we na
afloop met een nieuw caffeine shot onze jetlag tegen kunnen gaan. Na de koffie
rijden we naar Downtown en parkeren we de auto in de ‘James Cook’ parkeer
garage. We lopen naar het visitor information center gehuisvest in een typisch
alaskaanse blokhut waar de lokale dame zonder veel inteligentie ons niet weet
te vertellen wat er in Anchorage is te doen. Terecht naar later blijkt. Wel
leuk is de wegwijzer die ter plekke staat. Amsterdam (4200 mijl) is dichterbij
dan Miami (4500 mijl)!
We besluiten zelf maar wat te gaan rondhobbelen en het enige echt
interessante, het museum over de nationale parken in Alaska, is gesloten.
Typisch is wel de gemoedlijke sfeer die er in Anchorage heerst. Alles gaat
lekker rustig en zelfs in Downtown gebeurt er weinig. We gaan zelf maar wat
rondlopen en komen uit bij het James Cook monument (James heeft grote delen van
de pacific in kaart gebracht, onder ander Alaska), waar de lokale junkies
toeristen lastigvallen met verhalen over hoe goed ze Alaska wel niet kennen. We
lopen dus maar snel terug naar de winkels en drentelen wat door de lokale mall.
Dan is het al snel zes uur en besluiten we dus maar wat te gaan eten. De
brewpub is dichtbij en zo druk kan het toch niet zijn op een maandagavond. De
lokale ‘please wait to be seated’ dame vertelt ons dat we maar even hoeven te
wachten. Slecht 1 uur en vijtien minuten. Een leven zonder brewpub is ook leuk
en dus vertrekken we meteen.
We
besluiten naar goed jetlag gebruik een nieuwe poging te doen 2 pizza’s te veroberen
in de Pizza Hut. Vorig jaar op Hawaii dachten we alledrie dat de andere wel
trek zou hebben en aten we uiteindelijk alledrie maar een stukje. Hoop pizza
over. Dit jaar hebben we geleerd en informeren van te voren of de andere trek
hebben. Ja hoor, dat zit wel goed. In ons enthousiasme bestellen we ook nog een
family-size knoflook brood die volledig veroberd wordt. Ook het drinken is van
een Amrikaanse groote, maar de liter glazen worden zonder problemen
leeggedronken en weer bijgevuld. Wat overmoedig? Het moet gezegd worden, we
zijn verder met de pizza gekomen dan vorig jaar, maar veel verder dan halveren
van de hoeveelheid lukt deze keer ook niet. De rest gaat in een takeaway-box om
waarschijnlijk de volgende morgen weggegooid te worden.
Om ongeveer
negen uur zijn we terug in het hotel. We zappen nog wat, lezen nog wat, hangen
nog wat, drinken nog wat, maar al vrij snel blijkt het einde van de dag voor
ons in zicht te komen en vallen we langzaam maar zeker in slaap. Buiten is het
nog licht, binnen genieten drie hollanders in Alaska van hun bed….