Maandag
16 Augustus
Chicago
Voor het
eerst zijn we blij dat de vlucht iets aan de late kant is. In plaats van twaalf
over vijf ‘s ochtends (twee uur ‘s nachts alaskaanse tijd!) komen we ‘pas’ om
half zes aan. Als we het vliegtuig uitstappen blijkt de luchthaven van Chicago
al redelijk druk te zijn met mensen die maandagmorgen blijkbaar nog snel naar
hun werk moeten vliegen. Het idee is om eerst wat extra uit te rusten en op een
redelijk acceptabele tijd naar de stad te gaan om daar wat rond te kijken. Onze
vlucht naar London vertrekt namelijk pas om negen uur ‘s avonds. Dat is ruim
dertien uur later!
Als we een
plekje gevonden hebben bij een gate waar volgens de borden verlopig niets
vertrekt nestelen we ons oncomfortable op de stoelen en proberen we wat te
slapen. Na ongeveer een half uur blijken de plannen veranderd en wordt de gate
toch gebruikt. We proberen nog even door te slapen maar elke keer als we onze
ogen open doen worden we aangegaapt door diverse ochtendpioniers die weinig
anders te doen hebben dan McDonalds hamburgers naar binnen werken en
onschuldige slapende toeristen aangapen. Rond half acht halen we maar koffie en
ontbijten we weer bekend met wat chocolate chips. Slapen is hier geen succes.
Volgens
onze informatie moet er vanaf het vliegveld een soort sneltram (de ‘El’ van
‘Elevated train’) passagiers vervoeren van de luchthaven naar het centrum en
verder. Na wat zoeken vinden we inderdaad de ‘El’ en voor vij dollar p.p. kopen
we een dagkaart. (Taxikosten waren ongeveer 50 dollar enkele reis geweest). Om
kwart over negen (na drie kwartier in de tram) arriveren we bij downtown
Chicago en stappen we op het Washington Square uit. Boven gekomen, de ‘El’ is
ondertussen ondergronds geworden, zien we al snel een McDonalds waar we eerst
onze honger willen stillen met ontbijt-pannekoeken. Dat lukt goed en daarna
gaan we op zoek naar het visitors center wat dichtbij moet zijn. Dat klopt
inderdaad, maar het in het Cultural Centre gevestigde bezoekerscentrum gaat pas
om tien uur open. Tot grote vreugde van Dennis gaan we dus nog maar even
CD-tjes kijken in de nabijgelegen superstore. Maar ook hier zijn de prijzen
weinig bijzonder.
In het
visitor center verzamelen we een hoop foldertjes over boottochten. De beste
manier om de stad te zien schijnt per boot over de Chicago River te zijn. De
stad is beken om zijn architectonisch geweld. Doordat er eind vorige eeuw een
grote brand heeft plaatsgevonden is de stad de afgelopen honderd jaar helemaal
opnieuw opgebouwd, en dat door wereldberoemde architekten. We vergelijken de
foldertjes en kiezen voor de boottocht van het architectonisch gezelschap. De
toelichting op deze rondvaart schijnt erg goed te zijn, aldus Jasper’s buren in
het vliegtuig vanuit Anchorage. De boot vertrekt om 11 uur van een plek die 10
minuten lopen is. Dat komt dus goed uit. We arriveren daar ongeveer half elf,
kunnen zonder problemen kaartjes kopen en moeten nog een kwartiertje wachten in
de zon voordat we de boot op mogen.
Als we om
iets voor elf inderdaad de boot op mogen veroveren we een prima plekje op het
bovendek aan de railing. De tocht van anderhalf uur is inderdaad de moeite
waard want we krijgen op diverse manieren zicht op de mooiste en hoogste
wolkenkrabbers van de stad. Een ouder dametje vertelt ons diverse
wetenswaardigheden (ok, en niet-willen-wetenswaardigheden) over de gebouwen en
hun historie. De verdeling is heel simpel. Als het gebouw mooi is is het een
bijzondere stijl, alles wat vlak is en saai valt onder de ‘internationale
stroming’. Chicago heeft ook diverse beschilderde plastic koeien ingehuurd, wat
pleinen en straten een bijzondere aanblik geeft. Het is in Chicago ook nog
volop zomer en dus kleuren we op het dek nog aardig bij!
Als we om
half een terugkomen besluiten we eerst het caffeine nivo wat bij te vullen. We
zijn al snel bij een Starbucks en Dennis probeert daar caffe latte’s te
bestellen. Helaas is de automaat kapot en kunnen die niet besteld worden. Als
‘vergoeding’ krijgen we twee tegoedbonnen voor gratis produkten. Op aanraden
van Jasper nemen we frappucino’s, een soort milkshakes met koude koffie. Het is
maar goed dat deze gratis waren, want Dennis en Patrick zijn niet erg blij met
dit vage drankje. Na deze mindere koffie-ervaring lopen we de magnificent mile,
een winkel-boulevard in europeesche stijl. We lopen hier en daar een winkeltje
binnen, maar veel van onze gading is er niet. Het is daarnaast ondertussen ook
warm en vochtig weer. Gecombineerd met onze jetlag en korte nacht de ideale
omstandigheid voor een dagje winkelen…
Aan het
eind van de winkelstraat gekomen gaan we maar naar de Navy-pier. Een nieuw
publieks-vermaak complex, gebouwd op een pier in het Michigan meer, een van de
grote meren van Noord Amerika. Er zijn hier winkels, restaurants,
marktkraampjes, theaters, rondvaartboten en zelfs een biertuin. We snacken snel
wat voor de lunch en lopen de pier op en neer. Maar geen bier wegens het
vierdubbele effect in onze omstandigheden. Na afloop pakken we de gratis tram
van de pier terug naar downtown. Helaas houdt gratis ook in vol en dus mogen we
staand de rit inclusief extra omweg maken. We proberen in een ander deel van de
stad nog wat winkels te vinden, maar alles wat we vinden zijn vervallen
shopping malls die weinig vermaak bieden. Wel zien we nog de bar van Michael
Jordan. Jippie.
Aan het
eind van de middag hebben we het allemaal wel een beetje gehad, nemen we nog
een kopje koffie en pakken we de ‘El’ terug naar het vliegveld. Daar nestelen
we ons bij de gate van vertrek en verfrissen we ons in de lokale wc-ruimtes.
Positief, de vlucht lijkt geen vertraging te gaan hebben. Dennis voorziet ons
nog van de laatste amerikaanse Mc-maaltijd en heeft ook de laatste amerikaanse
communicatieproblemen met domme personen achter de balie als je voor meer dan
een persoon besteld. Om half negen mogen we het vliegtuig in en we hebben
redelijke plaatsen. In ieder geval allemaal naast een raam of een gangpad. Na
ruim een uurtje wordt een prima diner geserveerd en ook de drankjes worden
regelmatig langsgebracht. Dennis en Jasper redden het nog om een heel stuk van
de vlucht te slapen. Patrick heeft meer moeite en houdt het noodzakelijkerwijs
bij het aanschouwen van stewardessen. Wie heeft er nu mooier gedroomd…?