Zondag
15 Augustus
Seward
- Chicago
Goed
nieuws! De laatste dag in dit geweldige pension! Slecht nieuws! De laatste dag
in Alaska. Jasper probeert als eerste de badkamer te gebruiken. Wegens bezet
pleegt hij nog een telefoontje, maar halverwege komt er een man binnenlopen die
wat vreemd kijkt. Nadat de telefoon is opgehangen vraagt deze man van Indische
afkomst ‘Heeft u misschien een reservesleutel, ik heb mezelf gisterenavond
buitengesloten..’ Wegens de eerder problematiek met onze eerste sleutel wordt
de goede man maar doorverwezen naar de wettige eigenaar van het pension, waar
ze ook mag zijn. Verder is alles in sneltreinvaart klaar. Op dit moment telt
het weggaan uit het pension!
In een
goede bui verlaten we Seward dan ook en rijden we de 120 mijl terug naar
Anchorage. Omdat het buiten nog steeds regent hebben we weinig zin om een
ontbijt stop te maken. Dan maar chocolate chips onder het rijden. Op de vroege
zondagmorgen zijn er al weer een hoop campers op de weg. Deze keer zitten er
een paar tussen die erg graag thuis willen zijn en zonder problemen als
volkomen gekken inhalen, bochten doorscheuren en andere debiele manouvres
uithalen. Vreemde lui, die camperbestuurders. In Anchorage aangekomen is de
eerste stop de boekwinkel annex koffieshop met overheerlijke koffie en nog
betere cheesecake. Omdat het vliegtuig pas laat vertrekt hebben we alle tijd en
we genieten dan ook volop van eerst de versanperingen en later de vele boeken
die ze, niet verbazingwekkend, in de boekwinkel hebben. Net voordat we aan de bouqet-reeksen
toe zijn besluiten we het pand te verlaten en gaan naar een ander nabijgelegen
winkelcentrum. Hier worden nog wat sportschoenen gekocht, maar de door Patrick
gewenste Dockers zijn ongeveer even duur als in Nederland. Als we om ongeveer
half twee het winkelcentrum weer verlaten regent het nog steeds een beetje. Het
gaat dus niet lukken om onze voorraad brood en beleg op een comfortabele manier
op te maken. Dus dan maar overdekt lunchen in de Danny’s. Eten is prima,
salades en sandwiches. Daarna op zoek naar grote container om al onze
overgebleven troep in te dumpen. Gelukkig kunnen we die vlakbij vinden en dus
raken we zonder veel moeite de piepschuimen koelbox met inhoud kwijt. Dank voor
verleende diensten.
Om de tijd
te doden gaan we maar naar het Centre of Alaskan Land Management, een
informatiecentrum dat bij ons vorige bezoek aan Anchorage gesloten was. Eens
kijken wat we de afgelopen twee weken nou gezien hebben. Het centrum biedt
inderdaad een hoop informatie over wat er in Alaska te zien is. Veel maquettes
en ook een aantal opgezette wilde beesten. Wel geinig. Erg handig om je reis
voor te bereiden. Lastig alleen dat je eerst naar Alaska moet om het centrum te
kunnen bezoeken. Ze vertonen ook nog een film over het Tongas regenwoud, in
zuid-oost Alaska. Duurt ruim een half uur, scheelt weer wachten! Jasper en
Patrick bezoeken ook nog snel even wat souvenir zaken (Dennis verkiest de
bescherming van het bezoekerscentrum), maar er wordt niets gekocht.
Om ongeveer
half vijf rijden we naar het vliegveld om alvast in te checken. Welliswaar ruim
drie uur van te voren, maar omdat op de vlucht van Chicago naar Anchorage de
beenruimte nogal krap was, hopen we door vroeg inchecken goede plaatsen te
kunnen krijgen. Het inchecken gaat op z’n Alaskaans, lekker rustig. In dit
geval mooi, want de dame achter de balie neemt alle tijd voor ons. We worden
dan ook meteen doorgeboekt naar Amsterdam. Dat kan eigenlijk niet doordat we
officieel geen aansluitende vlucht hebben. Scheelt morgen een hoop gesjouw met
de bagage. Heeft die Alaskaanse mentaliteit toch nog voordelen voor ons! Ook
het reserveren van lange-benen-plaatsen gaat goed, want er zijn nog precies
drie nooduitgangplaatsen beschikbaar. Wel alledrie bij het raam, of dat een
probleem is…..?
Collectief
is reeds besloten dat de laatste maaltijd in Alaska weer een Pizza Hutje mag
zijn. We leveren de huurauto dus nog niet in en gaan eerste een pizzaatje
scoren. De dichtsbijzijnde Pizza Hut is ongeveer 10 minuten rijden. Ook weer
prima om de tijd te doden. Voor het eerst bestellen we eindelijk de juiste
hoeveelheden. 4 stukjes knoflookbrood en 1 grote pizza. We krijgen het deze
keer precies op! Om ongeveer zeven uur zijn we terug op de luchthaven en
leveren we de auto in. We moeten nog steeds de taxikosten uit Anchorage
declareren. In eerste instantie doen de Hertz mensen hier ook wat lastig, maar
nadat wij er op wijzen dat Centrale Reserveringen dit heeft toegezegd en dat
ook in de computer heeft gezet is het plotseling wel mogelijk en worden de 40
dollar van de totaalrekening afgetrokken. Onze opmerking dat de er een flinke
barst in de vooruit zit wordt een beetje nonchalant opgevangen met de
mededeling ‘Jullie zijn toch verzekerd?’. Het zal hier wel normaal zijn met de
staat van de wegen.
We nemen
nog een laatste Café Latte op het vliegveld en om 8 uur mogen we het vliegtuig
in. De beenruimte bij de stoelen is inderdaad een stuk ruimer dan op de
heenweg. Met strekken kan je met je tenen net de stoel van de voorganger
aanraken. Een stuk comfortabeler dan de heenreis dus. Jammer genoeg kan
Jasper’s stoel niet naar achter, het mechanisme is kapot. Ach, je kan niet
alles hebben. We worden nog voorzien van een snackpakketje met een walgelijke
sandwich, een zakje chips en een zakje wortels, maar het drinken vloeit niet
echt rijkelijk. Typisch toch dat de service op nationale vluchten een stuk
slechter is dan op internationale vluchten. Maar nu op naar een lange
comfortabele nacht van vijf uurtjes in het vliegtuig…