Zondag
1 Augustus
Anchorage
Vroeg op voor
een lange dag. Het bekende schoonmaken-op-het-laatste-moment en
vijftien-keer-controleren-of-paspoorten-mee-zijn vult de ochtend en om 9 uur
staat Patrick aan de deur. Geeft nog een kadootje (koptelefoon in de hoop dat
ik m’n muziek tijdens de vakantie onder de oordoppen houd…) en om 5 voor half
10 arriveren Dennis en zijn pappa te Amstelveen om ons op te pikken voor de
trip naar Schiphol. Via de binnendoor route komen we om ongeveer kwart voor 10
op Schiphol aan. We nemen snel doch vriendelijk afscheid van vader Voorbij en
bewegen ons in het gezelschap van tig weekendtassen met twee-weken inhoud naar
de incheck balie.
We vliegen met een amerikaanse maatschappij, oftewel
een uitgebreide en tijdrovende security check (let wel, ik heb nergens het
woord degelijk gebruikt). Wachten in de rij, bagage door scan-apparaat heen,
wachten in de volgende rij, interview door beveligings beambte. Schrik omdat
het lenen van digitale camera’s verdacht schijnt te zijn, controle van indiaase
stemples in paspoorten, maar als uiteindleijk iedereen van onze goede
bedoelingen is overtuigd mogen we door en eindelijk worden we direct
ingechecked.
Gelukkig
kunnen we in een klap alles regelen tot en met Anchorage. Het is United
Airlines opgevallen dat Jasper wel erg vaak heeft gezeurd om lange-benen
plaatsen. Ze kunnen ons helaas niet blij maken wat dat betreft en om het goed
te maken gunnen ze ons business class. OK, het is slecht op het eerste deel van
de vlucht, Amsterdam naar London, maar toch, een leuk gebaar. Wie zegt dat een
grote mond opzetten geen zin heeft….. Na het inchecken de douane door. Geen
open boetes, althans, die bekend zijn bij de douane, geen belasting schulden,
we mogen het land uit. VRIJHEID!
Samen met
de 140.000 andere vakantiegangers op Schiphol mogen we nog een anderhalf uur
wachten. We besluiten dat te doen onder het genot van een laatste kopje
hollandse koffie. We negeren de Mac dus en gaan naar de buren, een gezellig
etablisement in Grand-café stijl. Na langdurig aandacht trekken, stripteases en
andere vormen van bommeldingen krijgen we eindelijk een aardige serveerster zo
ver om onze order op te willen nemen. Bij aflevering blijkt de internationale
ambitie van het café. Of ze hebben de italiaanse maatgeving voor espresso als
leidend genomen, of ze benadrukken de tweede lettergreep van het noorse woord
voor koffie, kofJE wel heel erg. Postief bij-effect is dat het consumeren van
de druppel koffie wel snel gaat. Prijzen zijn weer gewoon oud-hollandsche
standaard, en dus duur.
Na deze
koffie beleving nog even wat geshopped. Verloopstekker gekocht om laptop te
kunnen gebruiken en constaterende dat de andere winkels toch wel erg druk zijn
besluiten we maar naar de gate te gaan. G1 blijkt een platform gate te zijn.
Ook hier nog een extra security check. Maar we mogen gelukkig allemaal weer
mee. Het inladen van het vliegtuig begint wat later want het vliegtuig, de bus
en vast nog een heleboel andere zaken moet nog ‘secure’ gemaakt worden. Op de
oorspronkelijk geplande vertrektijd begint het laden, en het enthousiasthe
‘business class passagiers eerst’ (eindelijk een voorkeursbehandeling….) heeft
weinig zin aangezien iedereen de bus tegelijk in lijkt te willen.
In het
toestel aangekomen blijkt business class toch wel erg lekker te zijn. Ruime
stoelen met diverse verstellingsmogelijkheden. Zoveel zelfs dat we ze voor het
toestel in London gearriveerd is niet eens alle standjes uitgeprobeerd hebben
(De Bean-imitatie van Dennis is, hoewel niet zo bedoeld, subliem.) We worden
ook nog verwend met champagne en een lekkere snack. Misschien toch maar het
toestel kapen om naar Anchorage door te vliegen…?
Iets te laat arriveren we in London. Weer op het
platform dus de bus brengt ons naar terminal 3. Daar volgen we braaf de bordjes
‘flight connections’ en komen in een uiterst lange rij om onze bagage opnieuw
te laten controleren. Zekerheid voor alles. Dus ook voor comfortabel in een
stoel zitten. Voordeel, er blijft weinig wachttijd over als je bijna een uur
staat te wachten voor de security check. We kunnen dan ook meteen door naar de
gate. Keurig op tijd om 13.15 uur lokale tijd begint het boarden. Helaas wat
vertraging met te late passagiers en daardoor het missen van het slot, maar om
14.30 vertrekken we.
De plaatsen
zijn midden in het toestel, wat krap naast elkaar, maar wel genoeg beenruimte.
Dennis gaat tactisch naast het gangpad zitten. Genoeg beweging voor als Patrick
of Jasper weer eens naar de wc moet of iets nodig heeft uit het opbergvak.
Aangezien het warm is op London doet de airco flink z’n best om de passagiers
te verkoelen. Zoveel zelfs, dat Dennis zweetdruppeltjes krijgt…. De airco lekt.
Een snel opgetrommelde steward verklaard over de Intercom dat dit heel normaal
is en altijd gebeurt als het buiten warm is. De heel normale airco heeft het de
hele vlucht moeilijk, want we beginnen met pool-temperaturen, gaan daarna naar
een warm Arizona-klimaat en eindigen pas op het einde met een beetje redelijke
temperatuur. Verder is de vlucht prima, lekker eten, redelijke films en de acht
uur vliegen zijn lekker snel om.
Op Chicago
aangekomen moeten we eerst door de douane om Amerika in te mogen. Het is
gelukkig niet zo druk, maar de burocratische rompslomp vergt toch nog enige
tijd. Alledrie weer toegelaten, toch altijd weer een opluchting om de stempels
in je paspoort te horen slaan. Bagage moet ook eerst door customs heen, maar
aangezien de bagage vlotter op de band ligt dan dat de eigenaars de douane door
zijn is het daar een puinhoop. De band ligt compleet vast en loopt regelmatig
vol. Gelukkig zijn al onze eigendommen zichtbaar en kunnen we ze snel pakken.
Customs vindt alles prima en laat ons ook al tot de States toe. Direct na
customs kunnen we onze koffers weer afgeven voor het vervolg van de reis naar
Alaska.
Aangezien
we om vijf uur zijn aangekomen en pas om half negen weer vliegen hebben we nog
even om ons te vermaken op het drukste vliegveld ter wereld. Chicago O’Hare is
inderdaad groot, maar doordat elke maatschappij zijn eigen terminal heeft merk
je daar niet eens zoveel van. Het is buiten wel erg druk met taxi-ende
vliegtuigen. We besluiten als anti-jetlag en tijd-doorkom middel maar wat te
gaan eten en volgen onze neus naar de dichtst-bijzijnde McDonalds. Nadat de
bekende super-value meals op amerikaans fa(s)t-food tempo zijn uitgeleverd
komen we tot de conclusie dat Chicago O’hare een ding mist: Genoeg zitplaatsen.
Het beleid is blijkbaar commercieel van aard en aleen bij de gates zijn wat
overvolle openbare zitplaatsen. De rest is allemaal bij barretjes, restaurants
en andere gelegenheden waar je eerst wat moet bestellen om te mogen zitten.
Zelfs de McDonalds heeft geen eigen zitplaatsen. Een uitdaging als je al bijna
20 uur in touw bent. Met veel moeite vinden we aan de andere kant van de
terminal nog een plekje waar we, als we de complete puinhoop om ons heen
negeren, redelijk kunnen zitten. Vergezeld van wat Starbucks koffie en leesvoer
komen we de tijd redelijk door.
Acht uur
kunnen we boarden voor de vlucht naar Alaska. Gaat allemaal vrij soepel, het boarden
gaat per rij. Aangezien er geen nederlanders op de vlucht zitten (jaja, behalve
wij dus, maar wij zijn zo netjes), werkt dat prima en wij komen dan ook snel op
onze rij 22 te zitten. Het toestel is aanmerkelijk kleiner en dat resulteert in
een stuk intiemere positie met zowel zij buur als voor- en achterbuur. Door
weer wat vertraagde passagiers die om 9 uur het toestel in komen stormen
vertrekken we opnieuw iets te laat, maar dan zitten we wel spoedig in de lucht.
Zes uur duren nu lang, zeker in een krappe stoel (de rij voor ons ontdekt al
erg snel de ‘boor rugleuning in achterpassagier’ functionaliteit, waardoor wij
hetzelfde maar doen bij onze achterburen), slechte catering en met zwaar
vermoeide geest en lichaam. Het laatste stuk biedt wel een schitterend uitzicht
over de canadese en alaskaanse Rockies. Bijzonder is ook dat het ondanks het
late tijdstip steeds lichter lijkt te worden. We vliegen namelijk naar het
noordwesten.
Om iets
voor twaalf lokale tijd (ondertussen tien uur verschil met Nederland) staan we
aan de gate in Anchorage en al staand in het toestel begint Jaspers verjaardag.
Gelukkig zijn er al diverse punten geweest waarop de verjaardag potentieel
begon (Nederlandse tijd, Chicago tijd, tijdzone waar we ons op dat moment in
bevonden etc.) dus het feliciteren blijft deze keer maar achterwege. Uit het
vliegtuig komen we in een wat oude aankomstruimte, waar het ondanks het late
tijdstip nog behoorlijk druk is. Na WC-gang vinden we een telefoon om ons met
de motels te verbinden en Dennis gaat in discussie met ons Motel, de Rodeway
Inn. Gisteren hadden ze al beweerd maar tot 12 uur een pickup service vanaf het
vliegveld te hebben, vandaag voegen ze daar nog aan toe dat de receptie dicht
is. Na de vraag van Dennis hoe we dat in vredesnaam moeten oplossen, beloven ze
toch dat er iemand ons bij de shuttle stop komt ophalen.
Dus bagage
opgepikt (en wonder boven wonder waren alle tassen aanwezig!) en naar de
shuttle halte gelopen. Diverse ophaal diensten gezien, maar geen Rodeway. Wel
wat mensen die wat vaag om zich heen keken of er soms gasten aan het wachten
waren, maar niemand voor ons. Nadat het drie kwartier later een heel stukje
kouder geworden is, besluiten we toch nog maar eens opnieuw te bellen. Dennis
krijgt een vaag verhaal te horen dat ze er hadden moeten zijn en nu toch echt
wel moeten komen. We besluiten maar een taxi te nemen, want zo leuk is
Anchorage Airport nou ook weer niet om een uur ‘s nachts. De aan alle kanten
krakende taxi brengt ons via een klein en stil downtown Anchorage naar het
Motel en de chaffeur wordt door Dennis verwend met wel 50 dollarcent fooi. Kan
die mooi z’n taxi van opknappen…
In de
receptie blijkt het allemaal een groot misverstand te zijn. De shuttle bus had
er wel gestaan, maar men dacht dat wij orientaalse types waren. Tsja… voor 1
uur ‘s nachts een creatieve smoes. We regelen nog een extra roll-a-way bed,
zodat we alledrie op een matras kunnen liggen. Wordt zo gebracht. Onze kamer
ligt op de derde verdieping met uitzicht over een honda garage en een lokaal vliegveld.
De kamer is klein maar wel van veel handigheidjes voorzien. Magnetron,
koelkast, fohn en zelfs telefoon en TV! Als we na een half uur nog steeds geen
extra bed hebben gaat Dennis informeren en de receptie boy is het helemaal
vergeten! Het is ook zwaar zo’n baan. Om 2 uur, precies 24 uur na vertrek van
Schiphol gaat het ligt uit. Eindelijk.